BEN...

Serin bir sonbahar gecesinde; çarşaf deniz üzerindeki gemilerin ışıklarlarını bulandıran hain pusum bu gece,
Seri adımlarla evine yürüdüğün ıssız, karanlık sokakta, kuytu bir köşede belirip içini ürperten o dev gölgenin sahibiyim,
Her kötü hissettiğinde, için daraldığında, melankolini daha da artıran alkolün son damlasıyım,
Uykundan terler içinde uyandıran, uyandırıpta bir daha uyumaya korkutan kara kabusum,
En dikkatli olman gereken, en önem arz eden çalışmanda bir türlü toparlayamadığın konsantrasyonunum,
Her şeye bozulan moralinim,
Dönmemek üzere uzaklara giden en iyi dostunun ardından boğazında çözülmek bilmeyen düğümüm,
Pembe şafağa gömülü ruhunun apansızın kaçan huzuruyum,
Kendini en iyi hissettiğin mutlu anlarına düşen gölgeyim,
Geçmişini hatırlamak istememene sebep olan, her aklına düştüğünde seni yerin dibine sokacak kadar utandıran kara lekeyim,
Kalabalıktan soyutlayan yalnızlığın,
Sürekli peşinde dolaşan hüznün,
İçini acıtan vicdanın,
Yataklara düşüren acınım.

Ben senin beninim/benliğinim.